एन बी अन्जान

थुक्क मेरो जिन्दगी,
सपना देख्न सिकायो
तर पुरा गर्न कहिल्यै साथ दिएन।
हाँसो उधारो भयो,
दुःख आफ्नै नाममा दर्ता भयो
आशा भने सधैं भोलि भन्दै
टारिरह्यो जिन्दगीले।
सहरभरि उज्यालो छ
आँखा दुईटा खुला छन्,
तर दृश्यहरू अन्धा छन्,
आफ्नै छायाँले पनि
सोध्छ-“कति थाकिस्?”
“कति सहनसक्छ्स् ?”
म मुस्कुराउँछु,
किनकि
पीडामा पनि मुस्कुराउँन
सिकाइसकेको छ चोटहरुले।
मान्छेहरू आए,
आफ्नो दुनो सोझ्याए गए,
म भने उही ठाउँमा
आफ्नै सपना कुर्दै बसिरहेँ।

थुक्क मेरो जिन्दगी,
माटोले नचिनेको बीउ,
आकाशले नहेरेको रूख,
र समयले
बारम्बार कुल्चिएको भाग्य ।
हार्न नदिने अडान त दियो
तर, जित्न नसक्ने बाध्यता पनि
त्यसैले हारिरह्यो जिन्दगी ।
तैपनि…
यो थाकेको मनले
अझै एउटा सानो उज्यालो खोजिरहेछ,
सायद यही हो
जिन्दगीले मलाई दिएको
सबैभन्दा ठूलो सजाय
बुद्धपदेश ।