भक्तपुर । भक्तपुर निर्वाचन क्षेत्र नम्बर २ मा नेपाली कम्युनिष्ट पार्टी (नेकपा) का उम्मेदवार रामप्रसाद सापकोटा ‘दिपशिखा’ का पक्षमा मतदाताबीच जनलहर देखिएको छ।

तीन दशक लामो राजनीतिक संघर्ष, वैचारिक दृढता र संगठन निर्माणको अनुभवसहित उठेको दिपशिखाको उम्मेदवारी यहाँ केवल सिटको प्रतिस्पर्धा नभई विचार र नेतृत्वको उपस्थितिको रूपमा हेरिएको छ।

वि.सं. २०३७ सालमा मध्यपुर थिमीमा जन्मिएका दिपशिखाको राजनीतिक चेतना विद्यालय जीवनमै विकसित भयो। २०४७ सालको बहुदलीय अभ्यासले युवापुस्तामा नयाँ ऊर्जा भर्दा उनी अनेरास्ववियुमा आबद्ध भए। विद्यालय समिति अध्यक्षदेखि क्षेत्रीय जिम्मेवारीसम्मको यात्रा उनको प्रारम्भिक राजनीतिक प्रशिक्षण बन्यो, जहाँ उनले राजनीति केवल नाराबाजी नभई संगठन, अनुशासन र वैचारिक अभ्यास हो भन्ने बुझे।

तर बहुदलीय व्यवस्थाले तत्काल जनजीवनमा परिवर्तन ल्याउन नसक्दा उनी अझ कट्टर र परिवर्तनमुखी धारतर्फ उन्मुख भए। वी.सं. २०५३ मा उनले तत्कालीन एमाले छोडेर माओवादी नेतृत्वको सशस्त्र जनसंघर्ष रोजे। भूमिगत जीवन, निरन्तर स्थानान्तरण, सुरक्षा चुनौती र परिवारसँगको दूरीबीच यी चुनौतीहरूले उनलाई भौतिक रूपमा मात्र होइन, मानसिक र वैचारिक रूपमा पनि थप मजबुत बनाए।

दोलखा, सिन्धुपाल्चोक, रामेछाप, ओखलढुंगा र सोलुखुम्बु जिल्लामा संगठन निर्माण, गुरिल्ला तालिम सञ्चालन, जनमुक्ति सेनाको प्लाटुन कमाण्डर र काठमाडौँ स्टेशन टास्कफोर्सको बटालियन कमाण्डरको जिम्मेवारीले उनलाई केवल लडाकु मात्र नभई योजनाकार र संयोजकका रूपमा पनि सक्षम बनायो। २०५८ सालमा दोलखाबाट पक्राउ परेपछि जेल जीवनले उनलाई आत्ममन्थन र वैचारिक स्पष्टताको अवसर दियो। २०५९ को युद्धविरामपछि रिहा हुँदा उनी अझ परिपक्व र संगठित बने।

शान्ति प्रक्रियापछि धेरै पूर्वलडाकुहरू अन्योलमा थिए, तर दिपशिखाले आफ्नो ऊर्जा संगठन निर्माणतर्फ केन्द्रित गरे। वाइसीएल भक्तपुर जिल्ला अध्यक्ष हुँदै केन्द्रीय नेतृत्वसम्म पुगेका उनले युवालाई अनुशासित र वैचारिक रूपमा स्पष्ट बनाउने अभियान चलाए। २०७५ मा एमाले–माओवादी एकीकरणपछि बनेको नेकपामा उनले केन्द्रीय समिति सदस्य र युवा संगठन संयोजकको जिम्मेवारी पाए। उनका सहकर्मीहरूले भन्छन्, “उहाँ पदभन्दा संगठनलाई प्राथमिकता दिनुहुन्छ।”

दिपशिखाको परिचय केवल आन्दोलनकारीमा सीमित छैन। पत्रकारिता र साहित्यमा पनि उनी सक्रिय छन्। लालरक्षक र समाचार दैनिकको प्रधान सम्पादकको रूपमा उनले राजनीतिक विश्लेषण, वैचारिक बहस र समसामयिक मुद्दामा धारिलो लेखन प्रस्तुत गरे। उनका कृति “रात फुलेको याम” र “संसार फेरि रचिनेछ” ले संघर्ष, आशा र पुनर्निर्माणको भाव बोकेको देखाउँछ। बन्दुक र कलम दुवै मोर्चामा सक्रिय अनुभवले उनको अभिव्यक्ति सन्तुलित र अनुभवी बनाएको छ।

भक्तपुर–२ सामान्य निर्वाचन क्षेत्र होइन। यहाँ मतदाता वैचारिक स्पष्टता, स्थानीय विकास, सांस्कृतिक पहिचान र राष्ट्रिय राजनीतिक दिशामा गम्भीर बहस गर्छन्। यस्तो क्षेत्रमा दिपशिखाको उम्मेदवारी कम्युनिस्ट धाराको पुनर्स्थापनाको प्रयासको रूपमा हेरिएको छ। उनी आफ्नो चुनावी अभियानमा श्रमिक, किसान, युवा र निम्न वर्गको आवाज संसद्‌मा पुर्‍याउने प्रतिबद्धता व्यक्त गर्दै आएका छन्। “संसद् जनताको संघर्षको विस्तार हुनुपर्छ,” भन्ने उनका भनाइ चुनावी नाराभन्दा बढी वैचारिक घोषणाजस्तो सुनिन्छ।

हालको चुनावी प्रचारमा मतदाताको उत्साह र दिपशिखाप्रति जनसमर्थन बढ्दै गएको छ। स्थानीय व्यवसायी, शिक्षक, युवाशक्ति र मजदुरहरूसम्म पुग्दै उनले व्यक्तिगत भेटघाटमार्फत मतदातामा विश्वास र प्रेरणा जगाइरहेका छन्। मतदाताहरू भन्छन्, “दिपशिखा केवल उम्मेदवार होइन, उनी हाम्रो आन्दोलन, हाम्रो आशा र हाम्रो भविष्यको प्रतिनिधि हुन्।”

भक्तपुर–२ मा प्रतिस्पर्धा कडा भए पनि दिपशिखाको उम्मेदवारी मतदाताको मन जित्दै वैचारिक नेतृत्व र संगठन क्षमताको पक्षमा बलियो संदेश दिइरहेको छ। आन्दोलनको आगोमा तपेर खारिएको यो नेता संसद्‌मा विचार र नेतृत्वको उपस्थिति सुनिश्चित गर्ने स्पष्ट सन्देशसहित यहाँ खडा छन्।

यो निर्वाचन केवल सिट जित्ने–हार्ने प्रतिस्पर्धा मात्र होइन, भक्तपुर–२ मा दिपशिखा र नेकपाको वैचारिक उपस्थिति र जनसमर्थनको परिक्षण पनि हो। उनका अनुभव, संगठन क्षमता र वैचारिक दृढताले मतदातामा नयाँ आशा र विश्वास जगाइरहेको छ, जसले आगामी संसद्‌मा जनताको आवाज बलियोसँग उठ्ने अपेक्षा थप बढाएको छ।